Tarło Gabriel h. Topór (ok. 1495–1565), dworzanin królewski, krajczy koronny, ochmistrz dworu królowej, kasztelan radomski.
Był wnukiem Zakliki (zob.), synem Stanisława (zm. po 1 VIII 1515), właściciela Bobrownik w woj. lubelskim, ochmistrza dworu królewny Elżbiety Jagiellonki, oraz poślubionej przez niego na krótko przed 14 I 1477 Małgorzaty, córki kaszt. bełskiego Jana Magiery. Miał braci: Jana (zob.), Stanisława (zob.), Łukasza (zm. po 21 IX 1534), dworzanina królewskiego, i Pawła (zm. 1553), sędziego ziemskiego, a następnie wojskiego lwowskiego (informacje o nim w życiorysie brata, Stanisława), oraz siostry: Barbarę, od ok. r. 1505 żonę Gabriela Gniewosza, i Annę, wydaną za Stanisława Żyrzyńskiego (Żerzyńskiego).
Najpóźniej od początku l. dwudziestych XVI w. służył T. na dworze księcia mazowieckiego Janusza III. Dn. 9 III 1526 w Warszawie był jednym ze świadków jego testamentu, w którym książę zapisał mu 500 kop gr za służbę i wierzytelności oraz pozłacany sztylet, czaprak, srebrne ostrogi i konia. Zapewne podczas służby na dworze mazowieckim nawiązał kontakty z księciem pruskim Albrechtem Hohenzollernem; od tej pory pozostawał z nim w stałym kontakcie, stając się z czasem jednym z jego najbliższych polskich współpracowników (zachowało się blisko 3 tys. listów T-y do księcia). Informował go o sytuacji w Polsce, interweniował w sprawach jego poddanych, pomagał księciu i jego posłom podczas pobytu na terenie Korony i Litwy, a także pośredniczył w kontaktach szlachty, możnowładztwa i dworu polskiego z dworem pruskim. Regularnie przesyłał Albrechtowi podarunki, zazwyczaj konie, otrzymując w zamian prezenty. Być może również po śmierci Janusza III przebywał w otoczeniu Albrechta, ale już w maju 1526 książę polecił go za pośrednictwem kanclerza kor. Krzysztofa Szydłowieckiego królowi Zygmuntowi I; niedługo później T. podjął służbę na dworze królewskim. W grudniu 1530 był na sejmie w Piotrkowie, opiekując się jako «przystaw» poselstwem księcia Albrechta. Wysłany 14 IX 1531 z Krakowa dla wzmocnienia sił hetmana w. kor. Jana Tarnowskiego, uczestniczył na czele sześciokonnego pocztu w szeregach chorągwi nadw. w wojnie z Mołdawią. Następnie niemal bez przerwy przebywał na dworze królewskim, głównie w Krakowie i Wilnie. W imieniu Zygmunta I wprowadził w październiku 1534 kaszt. lwowskiego Stanisława Odrowąża na star. lwowskie. Dn. 18 VI 1536 otrzymał w Wilnie urząd chor. sandomierskiego.
Przebywając w sierpniu 1538 z grupą dworzan przy boku Zygmunta Augusta na Rusi, wziął T. udział w wyprawie przeciw hospodarowi mołdawskiemu Piotrowi Rareszowi. Pod koniec stycznia 1539 uczestniczył w Krakowie w uroczystościach weselnych królewny Izabeli Jagiellonki i króla węgierskiego Jana Zapolyi; podczas odbywającego się wówczas turnieju potykał się ze swym bratem Janem, a następnie znalazł się w orszaku odprowadzającym Izabelę na Węgry. W kwietniu 1543 przeszedł na stałe na dwór Zygmunta Augusta; służbę odbywał z ośmiokonnym pocztem. Był w Krakowie podczas wesela młodego króla z Elżbietą Habsburżanką w maju t.r. Spotkał się wówczas z księciem Albrechtem, a po zakończeniu uroczystości wraz z kilkoma innymi szlachcicami towarzyszył mu w drodze do Słomnik. W l.n. przebywał głównie na Litwie (jedynie większą część r. 1545 spędził przy boku Zygmunta Augusta w Krakowie), szybko zyskując łaskę młodego króla i stając się jednym z jego najbardziej zaufanych dworzan. Najpóźniej na początku maja 1545 objął urząd krajczego Zygmunta Augusta (który sprawował co najmniej do 11 II 1549), a w r. 1546 został stałym agentem (posłem) księcia Albrechta na jego dworze. Na początku marca t.r. w turnieju rycerskim, zorganizowanym z okazji wizyty Albrechta w Wilnie, pokonał jego komornika Kaspra Lehendorffa, a w lipcu i listopadzie z polecenia Zygmunta Augusta jeździł do Królewca, skąd przywiózł królowi pisma reformacyjne. Wraz z Zygmuntem Augustem był na sejmie piotrkowskim 1547/8 r., a po jego zakończeniu został mianowany 2 II 1548 stolnikiem krakowskim.
Po śmierci króla Zygmunta I Starego T. przybył wraz z Zygmuntem Augustem do Korony. Sprawował nadzór nad królewską stajnią jako podkoniuszy; uchodził za znawcę koni i kupował je na potrzeby dworu. Co najmniej od 4 VI 1548 pośredniczył w rozmowach z Albrechtem Hohenzollernem w sprawie jego małżeństwa z jedną z polskich królewien; wobec niemożności osiągnięcia porozumienia co do osoby kandydatki (Albrecht starał się o najmłodszą Katarzynę, podczas gdy Zygmunt August i Bona domagali się wcześniejszego wydania za mąż jej starszych sióstr) pertraktacje zakończyły się niepowodzeniem. Od października t.r. do stycznia 1549 był T. na sejmie w Piotrkowie, następnie przebywał głównie w Krakowie. Reprezentował władcę na ślubie Anny Radziwiłłówny (starszej siostry królowej Barbary) i marszałka wołyńskiego Stanisława Kiszki w lutym t.r. w Wilnie; podczaszemu lit. Mikołajowi Radziwiłłowi «Rudemu» przekazał wówczas polecenia króla oraz wiadomości od Barbary. Zapewne w tym czasie otrzymał urząd podstolego (stolnika) kor. (nadw.); z tytułem «dapifer mensae nostre» świadkował 11 IV na dokumencie Zygmunta Augusta, potwierdzającym przywilej Władysława Jagiełły dla Hrycka i Tyszka Popielów. Był z królem na sejmie piotrkowskim (maj – lipiec 1550), a przed 6 X t.r. ustąpił ze stolnikostwa krakowskiego. W grudniu w Krakowie zajmował się pogrzebem brata, Jana, oraz uregulowaniem spraw majątkowych jego synów; wziął wówczas w opiekę na sześć lat młodszego z bratanków, Mikołaja (zob.). Przed 21 I 1551 został krajczym kor. Wspólnie z Mikołajem Tarłą, podczaszym królowej Barbary, przyjął 26 I t.r. do swego herbu Jaczka Terleckiego, prawosławnego księdza ze wsi Terło. Po śmierci królowej Barbary T. wyjechał z orszakiem żałobnym do Wilna. W sierpniu i wrześniu towarzyszył królowi podczas łowów w borach Augustowskich nad jeziorem Wigry, po czym wrócił do Wilna z dworem. Od lutego do kwietnia 1552 był w Piotrkowie na sejmie, m.in. pomagając poselstwu pruskiemu w uzyskaniu audiencji u władcy. Po zakończeniu obrad wyjechał z dworem do Gdańska, gdzie jako «przystaw» dbał o bezpieczeństwo przybyłego na spotkanie z monarchą księcia Albrechta, a następnie towarzyszył Zygmuntowi Augustowi w podróży do Królewca i na Litwę. Większą część r. 1553 spędził w Krakowie, gdzie w lutym i marcu odbywał się sejm, a latem wesele Zygmunta Augusta i Katarzyny Habsburżanki. Przed 22 VII został ochmistrzem dworu nowej królowej, w związku z czym 29 VII jego poczet powiększono do 10 koni; ponownie pełnił też funkcję «przystawa» Albrechta Hohenzollerna. Za zgodą króla 20 IX 1553 ustąpił chorąstwo sandomierskie bratankowi Mikołajowi. Wkrótce wyruszył z parą królewską do Knyszyna, gdzie spędził blisko cztery miesiące. W lutym i marcu 1554 oczekiwał z królową w Parczewie na przyjazd Zygmunta Augusta (uczestniczącego w obradach sejmu w Lublinie), a następnie udał się z dworem królewskim na Litwę; tam 9 VI t.r. otrzymał urząd kaszt. radomskiego. Pod koniec t.r. wziął udział w Wilnie w rozmowach z poselstwem księcia meklemburskiego Jana Alberta. W l.n. przebywał niemal wyłącznie na dworze królowej Katarzyny na Litwie, głównie w Wilnie. W r. 1555 objął zwierzchnictwo nad mennicą wileńską.
T. przybył na sejm warszawski 1556/7 r., po którym wrócił na Litwę i 11 VII 1557 świadkował w Wilnie na przywileju królewskim dla m. Proszowic. W r. 1558 przez dłuższy czas chorował; stan jego zdrowia poprawił się dzięki pomocy medyka przysłanego mu przez księcia Albrechta. Pod koniec t.r. zjawił się w Krakowie, gdzie w kwietniu 1559 wspólnie z bratankiem Mikołajem adoptował do swego herbu Wawrzyńca z Kazimierza, a miesiąc później Jana Wahla ze Śląska. Jesienią t.r. wrócił na Litwę. Był obecny na początku października 1562 w Wilnie na weselu królewny Katarzyny Jagiellonki i księcia finlandzkiego Jana Wazy, świadkując 5 X t.r. na dokumencie zrzeczenia się przez Katarzynę dziedzicznych praw do dóbr jagiellońskich na rzecz Zygmunta Augusta. Objął w zarząd mennicę wileńską; na bitych w niej półgroszach i trojakach, jako pierwszy na Litwie zarządca mennicy, umieszczał swój herb, co wywoływało protesty Litwinów. Adoptował 24 II 1563 sekretarza królewskiego Macieja Strubicza, któremu król nadał jednocześnie polskie szlachectwo i herb. Wiosną t.r. przeniósł się z dworem Katarzyny do Radomia, gdzie spędził ostatnie latażycia; na utrzymanie dworu królowej wydał z własnych pieniędzy 6 tys. złp. Zamierzał zrezygnować z zarządu mennicy i wycofać zainwestowane w niej sumy, zmienił jednak zdanie po interwencji króla obawiającego się, że doprowadzi to do upadku przedsiębiorstwa.
Po rodzicach T. i jego bracia odziedziczyli m. Bobrowniki z kilkoma wsiami w pow. stężyckim oraz sumy dłużne na tenucie drohowyskiej w ziemi lwowskiej. Bracia nie przeprowadzili formalnego podziału dóbr, choć w rzeczywistości Jan do zawarcia małżeństwa przebywał głównie na dworze królewskim, Paweł zarządzał tenutą drohowyską, a T. kluczem bobrownickim. Majątek dziedziczny powiększył T. w niewielkim stopniu: po zmarłym bezpotomnie bracie Pawle uzyskał część wsi Krzywczyce w ziemi lwowskiej i dwór we Lwowie, nabył również domy w Chełmie i Wilnie. W maju 1535 dostał od władcy zgodę na wykupienie z rąk kapit. lwowskiej wsi Uniatycze w ziemi lwowskiej i młyna przy ul. Halickiej we Lwowie. Najważniejszą część jego majątku stanowiły królewszczyzny. Od początku marca 1545 dzierżył star. chełmskie, a 6 I 1554 dostał zgodę na wykupienie z rąk sukcesorów swego brata Jana tenuty drohowyskiej, którą 30 IX 1564 ustąpił bratankowi Mikołajowi. Krótko przed 16 VIII 1560 otrzymał (za pożyczone królowi na potrzeby wojny w Inflantach 30 tys. złp.) tenutę kowelską na Wołyniu, a 7 VIII 1561 star. lubaczowskie w ziemi bełskiej. Dysponował znacznymi sumami, które pożyczał pod zastaw dóbr ziemskich. Do jego największych dłużników należeli król Zygmunt August (blisko 50 tys. złp.), bracia Jan i Andrzej Tęczyńscy (30 tys.), władyka włodzimierski Iwan Borzobohaty z bratankami (12 tys.), woj. krakowski Spytek Jordan (5 tys.) i woj. kijowski Konstanty Ostrogski (3 tys.); pomniejsi dłużnicy byli mu winni łącznie ponad 10 tys. złp. Blisko 30 tys. złp. pozostawił w gotówce. Posiadał liczny dwór, w którego skład wchodzili m.in. organista, lutnista, skrzypek, krawiec, piwniczny, dwóch strzelców, po kilku masztalerzy, kucharzy, pacholąt i woźniców. Pisarzem T-y był m.in. Stanisław Miłoszewski, któremu T. dopomógł uzyskać urząd sekretarza królewskiego.
Ciężko chory, 30 III 1565 spisał T. w Radomiu testament, który król zaaprobował 10 IV t.r. podczas sejmu piotrkowskiego. Na egzekutorów wyznaczył kaszt. lubelskiego Floriana Zebrzydowskiego, kaszt. lędzkiego Jana Sierakowskiego, kaszt. lubaczowskiego Mikołaja Łysakowskiego i swego siostrzeńca Andrzeja Gniewosza. Dobra ziemskie przekazał bratankom: Janowi (zob.) i Mikołajowi, królowi Zygmuntowi Augustowi darował blisko 50 tys. złp. w gotówce i długach, siedem złotych łańcuchów, srebrne kubki i prawie wszystkie posiadane konie, a księciu Albrechtowi Hohenzollernowi dwa złote łańcuchy (które wcześniej od niego otrzymał) i kilka koni oraz dwór w Wilnie i włość Góry w pow. wileńskim, trzymaną w zastawie od Ostrogskiego. Na rzecz ufundowanego przez siebie kościoła i szpitala w Bobrownikach legował 10 tys. złp. Zmarł 4 lub (wg mniej wiarygodnego przekazu) 5 V 1565 w Radomiu. Został pochowany w katedrze na Wawelu obok brata, Jana; jego nagrobek (obecnie nieistniejący) wykonał zapewne rzeźbiarz Hieronim Canavesi, który w r. 1567 na polecenie Łysakowskiego i pozostałych egzekutorów testamentu otrzymał od krakowskiego kupca Mikołaja Kośli 100 fl. «na roboty około marmurowego pomnika» T-y.
T. nie założył rodziny.
Grzegorz z Sambora ułożył dla T-y poetyckie epitafium („Vigilantii Gregorii Samboritani Ecloga I…”, Cracoviae 1566), wspomniał go również Piotr Roizjusz w „Chiliastichonie” (Cracoviae 1557).
T. występuje w powieściach „Dziwożona” Juliusza Germana (Kat. 1947) i „Królowa w kolorze karminu” Renaty Czarneckiej (Kr. 2008).
Dworzaczek; Katalog dokumentów Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Wr. 1953 I; Katalog dokumentów pergaminowych Biblioteki Czartoryskich w Krakowie, Kr. 1991 II; Katalog zbioru dokumentów pergaminowych Biblioteki Jagiellońskiej, Kr. 2014 I–II; Niesiecki; PSB (Canavesi Hieronim, Miłoszewski Stanisław); Paprocki; Piekosiński, Rycerstwo, I; Słown. hist.-geogr. ziem pol., II cz. 2 s. 196–7; Urzędnicy, III/2, IV/2–3, X; – Besala J., Zygmunt August i jego żony. Studium historyczno-obyczajowe, P. 2015; Bondyra W., Starostowie chełmscy w XVI wieku. Charakterystyka grupy, „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska”, Sectio F, Hist., T. 46/47: 1991/2 s. 140, 143–4, 147, 149–50, 153; Brzustowicz B. W., Turniej rycerski w Królestwie Polskim w późnym średniowieczu i renesansie na tle europejskim, W. 2003 s. 284–6; Duczmal M., Izabela Jagiellonka, królowa Węgier, W. 2000; Ferenc M., Dwór Zygmunta Augusta. Organizacja i ludzie, Kr. 1998; tenże, Mikołaj Radziwiłł „Rudy” (ok. 1515–1584), Kr. 2008; Fijałek J., Tarłowie. Znamienitego rodu początki i świetność, „Przegl. Hist.” T. 8: 1909 s. 284–5, T. 10: 1910 s. 310–50; Gumowski M., mennica wileńska w XVI i XVII wieku, W. 1921 s. 52–4, 75; Kolankowski L., Zygmunt August. Wielki Książę Litwy do roku 1548, Lw. 1913; Małłek J., Prusy Książęce a Prusy Królewskie w latach 1525–1548. Studium z dziejów polskiej polityki księcia Albrechta Hohenzollerna, W. 1976; Marchwińska A., Królewskie dwory żon Zygmunta Augusta. Organizacja i składy osobowe, Tor. 2008; Pociecha W., Królowa Bona (1494–1557), P. 1949 II, IV; Schramm G., Szlachta polska wobec reformacji 1548–1607, W. 2015; Sinko K., Hieronim Canavesi, „Roczn. Krak.” R. 27: 1936 s. 132, 168–9; Spieralski Z., Kampania obertyńska 1531 roku, W. 1962; Sucheni-Grabowska A., Monarchia dwu ostatnich Jagiellonów a ruch egzekucyjny, Cz. 1: Geneza egzekucji dóbr, Wr. 1974; taż, Niefortunne konkury księcia Albrechta do ręki Katarzyny Jagiellonki, „Sobótka” R. 51: 1996 s. 55–61; taż, Zygmunt August. Król polski i wielki książę litewski 1520–1562, W. 1996; Sypek K., Zagraniczni goście na weselu Zygmunta Augusta i Katarzyny Austriaczki w świetle Rachunków poselstw z 1553 roku, w: Curia Jagiellonica. Studia z dziejów dworu i kultury dworskiej w XV–XVI wieku, L. 2009 s. 104; Szymaniak W., Organizacja dyplomacji Prus Książęcych na dworze Zygmunta Starego 1525–1548, Bydgoszcz 1992; Wijaczka J., Albrecht von Brandenburg-Ansbach (1490–1568), ostatni mistrz zakonu krzyżackiego i pierwszy książę „w Prusiech”, Olsztyn 2010; tenże, Asverus von Brandt 1509–1559. Życie i działalność dyplomatyczna w służbie księcia Albrechta pruskiego, Kielce 1996; – Acta Tom., XII, XVI, XVIII; Arch. Sanguszków, IV; Barvins’kyj V., Konaševyči v Peremys’kij zemli v XV i XVI st., „Zapysky Naukovoho Tovarystva im. Ševčenka” T. 100: 1930 s. 149; Cui contingit nasci, restat mori. Wybór testamentów staropolskich z województwa sandomierskiego, Oprac. M. Lubczyński i in., W. 2005; Elementa ad fontium editiones, Vol. 31–32, 34–36, 38–50, 52–57, 62–63, 65–67, 72–73, 77, 79; Grzegorz z Sambora, Carmina selecta, Wyd. E. Buszewicz, W. 2011; Kniaziołucki Z., Materiały do biografii Mikołaja Reja z Nagłowic, „Arch. do Dziej. Liter.” VII; Księga ekspedycji kancelarii nadwornej 1559–1572. Materiały do dziejów dworu królewskiego, Oprac. I. Kaniewska, Kr. 1997; Lietuvos Metrika, Vilnius 2011 XXXVII; Listy króla Zygmunta Augusta do Radziwiłłów, Oprac. I. Kaniewska, Kr. 1998; Listy polskie XVI wieku, Red. K. Rymut, Kr. 2001 II; Lustracja województw ruskiego, podolskiego i bełskiego 1564–1565, Wyd. K. Chłapowski, H. Żytkowicz, W.–Ł. 1992–2001 I 24–38, II 207–15; Materiały do historii stosunków kulturalnych w XVI w., Kr. 1915; Matricularum summ., IV, V nr 641, 1190, 1711, 1713, 1961, 1969, 2515, 3033, 3184, 3190, 4004–7, 5063, 5136, 6038, 6249, 6425, 6646, 6691, 6756, 7254, 7265, 7280, 8685, 8696, 8719, 8726, 8865, 8866, 8990, 9025, 9083, 9099, 9118, 9574; Rachunki dworu królewskiego 1544–1567, Wyd. A. Chmiel, Kr. 1911; Regestra thelonei Vlad.; Sumariusz Metryki Koronnej, S. Nowa, Red. W. Krawczuk, W. 2012 VI; Testament ostatniego Piasta mazowieckiego, Wyd. J. Tęgowski, „Przegl. Hist.” T. 96: 2005 s. 83, 89–90; Uchańsciana, II; Wajs H., Zawadzki J., Źródła z AGAD do dziejów układu polsko-szwedzkiego i ślubu księcia Jana Wazy z Katarzyną Jagiellonką z 1562 roku, „Miscellanea Historico-Archivistica” T. 21: 2014 s. 52; Zebrzydowskiego korespondencja; – AGAD: Arch. Skarbu Kor. I, Rachunki Królewskie, księga (ks.) 64 k. 25, 46, ks. 67 k. 6, 12, ks. 70 k. 83v, 88v, ks. 73 k. 9, ks. 75 k. 7, 12, ks. 85 k. 9, 19v, 35, 65, 74v, ks. 87 k. 3, 11, ks. 91 k. 17v, 49v, 91v, ks. 92 k. 25, 140, 143, 145, 155, ks. 94 k. 33v, ks. 95 k. 86, ks. 96 k. 67, ks. 98 k. 133, ks. 99 k. 103, ks. 110 k. 15v–6, 25–5v, ks. 114 k. 2, 11, 41, 105, ks. 117 k. 37, ks. 124A k. 72, 107v, 111v, 130, 140, 149, 165, 178, ks. 124B k. 68v, 102v, 105v, 120, 134v, ks. 137 k. 89, 106v, 144–4v, 162, 184v, 196, ks. 141 k. 27v, ks. 144 k. 44v, ks. 145 k. 30v, 59v, ks. 149A k. 34v, ks. 152 k. 101v, 117v, 147v, 196v, 256v, 267v, ks. 158 k. 130v, 143, 178v, ks. 162A k. 17v, 21v, 38v, 89v, ks. 162B k. 13v, ks. 164 k. 59v, 83, 120, 132, 181, ks. 167 k. 9, 20, 31v, 42, 52, 62, 71, ks. 169 k. 2, 8, 13, 18v, 24, 33, 38, 43, 48, 54, 60, 65, 70, 76, 82, 88, 90, 99, 105, 111, 117, 123, 130, 134v, 142, 157, 164, 171, ks. 170 k. 55v, 121, 132, ks. 173 k. 38, 48, ks. 182 k. 52, ks. 183 k. 60, ks. 184 k. 68, ks. 188 k. 54, ks. 192 k. 7v, ks. 195 k. 11, 47, 119v, 122v–3, ks. 200 k. 3, 11, 25, Arch. Skarbu Kor., Dz. 85, Rejestry Popisowe Wojska Kor., ks. 18 k. 2, Metryka Kor., t. 51 k. 228v–9, t. 52 k. 7, t. 62 k. 6v–8, t. 63 k. 151–3v, t. 70 k. 122–3, t. 78 k. 77–8, t. 79 k. 291v–2, 352–4v, t. 82 k. 561v–2, t. 83 k. 382–3v, 389, t. 84 k. 191v–2v, 445v–7, t. 86 k. 261v, 353–62v, t. 87 k. 84–4v, 91–1v, 108v–9, t. 90 k. 149–51, t. 93 k. 258v–60, t. 95 k. 78–9v, 115–6, 140v–5, 160–3, 335v–7, 526v–7, 568–9, t. 96 k. 22–2v, 42–3, 71–3, t. 99 k. 118v–9v, 239v–40, t. 107 k. 193–6; Arch. Narod. w Kr., Oddz. na Wawelu: Castr. Biec., t. 12 s. 665–6, 758, 1103–4, Castr. Crac., t. 32 s. 1196–7, t. 58 s. 770–1, t. 70 s. 352–3, t. 71 s. 293–5, Terr. Biec., t. 13 s. 449–51, Terr. Crac., t. 188 s 317, t. 190 s. 1029; AP w L.: Księgi grodzkie chełmskie, Zapisy, t. 4 s. 1, 3–4, 5, 75–81, 103–6, 117–8, 164–7, 191, 197, 371–5, 379, 414, 450, 467, 658–9, 762, 799–800, Księgi grodzkie lub., Zapisy, t. 3 k. 373v–4, t. 8 k. 275v–7v, t. 17 s. 89v–91, 104v–6, 134–5, 206–8v, t. 20 k. 422v–3, t. 21 k. 79–9v; B. Diec. w Sandomierzu: Arch. Kapit. Kolegiackiej i Katedralnej w Sandomierzu, Akta oficjalatu radomskiego 1531–1546, sygn. 833 k. 72v; Central’nyj deržavnyj istoryčnyj archiv Ukraїny we Lw.: F. 13 op. 1 spr. 284 s. 271–2, F. 14 op. 1 spr. 16 s. 830–2, spr. 20 s. 115–7, F. 15 op. 1 spr. 16 s. 638, spr. 17 s. 16–9; L’vivs’ka naukova biblioteka im. V. Stefanyka w Lw.: F. 141 op. 1 spr. 295 k. 198–212.
Mariusz Lubczyński